Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΕΚΛΕΓΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΟ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ



Γράφει ο Ευάγγελος Καρακώστας.

«Απέκτησε δυνάμεις, για πρώτη φορά στα ελληνικά χρονικά, ένα νεοναζιστικό μόρφωμα που κηρύττει το μίσος και τον αλληλοσπαραγμό. Μπορεί κανείς να επιχειρήσει πολλές ερμηνείες γι’ αυτό το φαινόμενο, που δεν μας
τιμά ως χώρα και ως λαό, όμως η ουσία είναι ότι η Δημοκρατία υπέστη πολλαπλά χτυπήματα».

Κάρολος Παπούλιας, για την επέτειο των 40 ετών από την αποκατάσταση της «Δημοκρατίας».

Ουδείς εκ των αντικειμενικών, έγκριτων και μη στρατευμένων δημοσιογράφων δεν τόλμησε να αντιδράσει μπρος στο πρωτοφανές παραλήρημα του Προέδρου της Κλεπτοκρατίας Κάρολου Παπούλια, εναντίον μισού και πλέον εκατομμυρίου Ελλήνων και Ελληνίδων. Τουναντίον, με ύφος χιλίων καρδιναλίων οι λακέδες του δημοσιογραφικού υποκόσμου μας υποδεικνύουν ότι οφείλουμε να τιμούμε και να σεβόμαστε το θεσμό της Προεδρίας της Δημοκρατίας και το πρόσωπο του Προέδρου. Τα λεγόμενα όμως του Κάρολου Παπούλια αποδεικνύουν πως εκείνος ο οποίος δεν σέβεται τόσο τον θεσμό που υποτίθεται υπηρετεί, όσο και τον ρόλο του, είναι ο ίδιος!


Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, είναι -υποτίθεται- ο ανώτατος άρχων του Κράτους και Πρόεδρος όλων των Ελλήνων. Τούτο αναιρείται από την συμπεριφορά και τα λεγόμενα του ιδίου, για τα οποία μάλιστα πανηγυρίζει με διθυραμβικά σχόλια ο συρφετός των πληρωμένων κονδυλοφόρων, κονδυλοφόρων οι οποίοι κατά τρόπο πρωτόγνωρο στα δημοσιογραφικά χρονικά, έχουν λησμονήσει να ασκούν κριτική στη Κυβέρνηση και δη στις αντιλαϊκές και εθνοκτόνες πολιτικές της.

Ο Κάρολος Παπούλιας έκρινε σκόπιμο να τοποθετήσει ο ίδιος απέναντί του 550.000 Έλληνες, οι οποίοι ασκώντας το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμά τους, εξέφρασαν ελεύθερα την πολιτική τους βούληση, ψηφίζοντας το Λαϊκό Σύνδεσμο-Χρυσή Αυγή. 

Με το μήνυμά του επ’ ευκαιρία της 40ης επετείου από την αποκατάσταση της «δημοκρατίας», καταπάτησε το Σύνταγμα της χώρας, το οποίο ορίζει σαφώς και διακριτά τις αρμοδιότητες και τα καθήκοντά του. 

Ψιλά γράμματα, θα πει κάποιος, αυτά για τον κύριο Παπούλια. 
Άλλωστε έχει προ πολλού συντελέσει σε πλήθος αντισυνταγματικών μεθοδεύσεων, από το Καθεστώς των Μνημονίων. Ο δημοσιογράφος Β. Αναστασόπουλος μάλιστα (ο οποίος δεν είναι Χρυσαυγίτης), έγραψε χαρακτηριστικά τα κάτωθι, τα οποία συνυπογράφουμε εμείς και η συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού: 

  

«Κάθε φορά που μία απόφαση της κυβέρνησης, υπαγορευμένη από τα ανώτατα κλιμάκια των δανειστών, συναντούσε δυσκολίες στο να περάσει από τη Βουλή, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ήταν εκεί για να την υπογράψει, βάζοντας το δικό του «λιθαράκι» στην παράκαμψη της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Κάθε φορά που η κοινωνία κατέρρεε υπό το βάρος των φόρων, ο κ. Παπούλιας ήταν εκεί, για να «σφραγίσει» άλλη μια πράξη νομοθετικού περιεχομένου. Κάθε φορά που ο λαός «βοούσε» εκλογές, ο πολιτειακός μας ηγέτης αρνείτο έστω να συζητήσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Ηθελημένα ή. άθελά του, συνειδητά ή. ασυνείδητα, υπήρξε «δεκανίκι» των πιο αντιδημοκρατικών κυβερνήσεων που γνώρισε ο τόπος από τη Μεταπολίτευση και έπειτα».



Καθίσταται σαφές, πως είναι ο Κάρολος Παπούλιας εκείνος ο οποίος δεν σέβεται και δεν τιμά τον θεσμό που υπηρετεί. Επιπρόσθετα όμως, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας υπέπεσε σε ένα ακόμη ολίσθημα: παραβλέπει και αμφισβητεί το θεσμό της Δικαιοσύνης, ο οποίος μόλις προ ολίγων μηνών και προ των ευρωεκλογών του Μαΐου του 2014, απεφάνθη πως ο Λαϊκός Σύνδεσμος-Χρυσή Αυγή δύναται να λάβει κανονικά μέρος στην εκλογική διαδικασία ως νόμιμο πολιτικό κόμμα. Και πράττει τούτο, αποκαλώντας τη Χρυσή Αυγή «νεοναζιστικό μόρφωμα».






Θα ήθελε ο κύριος Πρόεδρος να πει στον Ελληνικό Λαό πως χαρακτηρίζει σήμερα το ΠΑΣΟΚ της μίζας, των τεράστιων οικονομικών σκανδάλων, της λαφυραγώγησης των κρατικών ταμείων, της κλοπής του Χρηματιστηρίου, της αβάντας των εργολάβων των Olympic Games του 2004, της υπογραφής των Μνημονίων;


Το ερώτημα βεβαίως, είναι ρητορικό και υποβάλλεται απλώς και μόνο με έναν στόχο: να καταδείξει την υποκρισία του Προέδρου και συνάμα την κοινωνική και πολιτική ανυποληψία στην οποία τον έχει θέσει δικαίως ο κυρίαρχος Ελληνικός Λαός.


Ο Κάρολος Παπούλιας βρέθηκε στη θέση του προέδρου της Δημοκρατίας σε μια ατυχή για τον ίδιο πολιτική συγκυρία. Ο επιβεβλημένος από την πασοκική μήτρα της οποίας είναι τέκνο, ερχομός του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Τρόικα, τον υποχρέωσε να φτάσει στο κρίσιμο σταυροδρόμι μιας κορυφαίας πολιτικής απόφασης: με τους τοκογλύφους ή με τον Ελληνικό Λαό;




Ως Εθνικιστές θα είμαστε ειλικρινείς. Εμείς δεν χαϊδεύουμε αυτιά πολιτικάντηδων, μήτε και γλείφουμε εκεί που συνειδητά φτύνουμε. Ποτέ ο Κάρολος δεν ήταν για τα δύσκολα. Ένα πιόνι του Ανδρέα ήταν και ακόμη χειρότερα, ένας από τους πολλούς «σοσιαλιστές» παρατρεχάμενους της Μιμής. Κι αν ακόμη, η σημερινή Πολιτική Ιστορία του τόπου γραφτεί αύριο από τα ανδρείκελα του αντεθνικού Καθεστώτος που τον εξουσιάζουν τυραννικά, χίλιες φορές να μας χαρακτηρίσει «νεοναζιστικό μόρφωμα», παρά «σκυλάκι της Μιμής», όπως έχει χαραχτεί στην Ψυχή του Λαού μας ο Κάρολος Παπούλιας!


Η ιστορική μας ευθύνη, επιβάλλει να είμεθα δίκαιοι ακόμη και προς τους πολιτικούς μας αντιπάλους. Πράγματι, ο Κάρολος Παπούλιας αξίζει τον υπέρτατο τίτλο του ανώτατου πολιτειακού άρχοντος, του Προέδρου της Δημοκρατίας. Τον αξίζει αναμφισβήτητα, διότι αφενός υπήρξε πολύτιμος πολιτικός παράγοντας του Καθεστώτος των διεφθαρμένων και αφετέρου διότι η στάση του έναντι των διεθνών δανειστών που ρουφούν το αίμα του Λαού μας απέδειξε πως αποτελεί την κορυφαία μορφή του πολιτικού ραγιαδισμού ενός Καθεστώτος Κλεπτοκρατίας.







Με τον Κάρολο Παπούλια, είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα ασχοληθεί ο ιστορικός του Μέλλοντος. Πέραν του προσωπικού του πλουτισμού από την ενασχόληση με την πολιτική (ως σημαίνων υπουργός των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ως διακοσμητικός – πλην απόλυτα χρήσιμος για να περνά η Χούντα των Μνημονίων αντισυνταγματικά μέτρα- Πρόεδρος της Δημοκρατίας) έχει να επιδείξει την άρση του εμπολέμου με τους κατσαπλιάδες Αλβανούς ως υπουργός των Εξωτερικών της κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου, τα δανεικά που έδωσε στον Ανδρέα για να χτίσει το κωλόσπιτο της Εκάλης, την μη κλήση του Αρχηγού της Χρυσής Αυγής σε σύσκεψη πολιτικών αρχηγών υπό τον ίδιο κατά παράβαση του Συντάγματος και τέλος το γεγονός ότι δεν εξέδωσε ούτε μισή λέξη για να εκφράσει τον αποτροπιασμό και την καταδίκη του για τις πολιτικές δολοφονίες των Εθνικιστών Γιώργου Φουντούλη και Μάνου Καπελώνη, από αριστερούς τρομοκράτες, ούτε μισή λέξη συμπαράστασης στις οικογένειες των δολοφονημένων! Πως λοιπόν να ασχοληθεί μαζί του η Ελληνική Ιστορία; Σ’ αυτήν μνημονεύονται Ήρωες και Μάρτυρες, Ηγέτες και Στρατιώτες, όχι πολιτικοί νάνοι εμβέλειας του απόλυτου μηδέν!


Από το μήνυμα του Προέδρου, δύναται κανείς να εξάγει το συμπέρασμα πως εκτός από τους αριστερούς τρομοκράτες με τους οποίους συντάχθηκε εμμέσως, με την μη καταδίκη των πολιτικών δολοφονιών της 1ης Νοεμβρίου 2013, είναι τιμή του να παραστέκεται και στους πολιτικούς απατεώνες που κατακλέβουν το Λαό μας. Πως αλλιώς να ερμηνεύσει ο οποιοσδήποτε τη δήλωση «δεν μας τιμά ως χώρα και λαό, η Χρυσή Αυγή»; Συνεπώς, με το σινάφι των απατεώνων πολιτικάντηδων δεν έχει το παραμικρό πρόβλημα, εξάλλου οι Τσοχατζόπουλοι, οι Μαντέληδες, οι Παπαντωνίου, οι Παπακωνσταντίνου, οι Βενιζέλοι, οι Παπανδρέου, ήταν δικοί του σύντροφοι, όχι δικοί μας!


Εντούτοις, δεν αναγνωρίζουμε σε έναν κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση καταπατητή του Συντάγματος το δικαίωμα να μιλά εξ ονόματος του Ελληνικού Λαού. Δεν βρίσκεται στη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας με την ψήφο του Ελληνικού Λαού, αλλά με την συγκατάβαση των κλεπτών και των απατεώνων των κομματικών συμμοριών του αντισυνταγματικού-μνημονιακού τόξου! 

Δεν εκπροσωπεί 10.000.000 Έλληνες, αλλά μια ισχνή μειοψηφία, τη Χούντα Βενιζέλου-Σαμαρά και τις εγκληματικές συμμορίες ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.


Αυτά δεν τα λέει η Χρυσή Αυγή, κύριε Πρόεδρε της Κλεπτοκρατίας, τα έγραψε η Ιστορία. Εκείνη σημειώνει με το ανεξίτηλο μελάνι της τα κάτωθι:


Έτος 2010: Κάρολος Παπούλιας, Πρόεδρος της Δημοκρατίας με 266 ψήφους, ήτοι τις ψήφους των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του κόμματος Καρατζαφέρη.


Δείτε όμως κύριε Πρόεδρε που στρέφεστε εναντίον μισού εκατομμυρίου Ελλήνων, τι παιχνίδια παίζει η Ιστορία:


Έτος 1973: Γεώργιος Παπαδόπουλος, Πρόεδρος της Δημοκρατίας με ποσοστό 78,43%, ήτοι τις ψήφους 3.870.124 Ελλήνων και Ελληνίδων!


Με απλά λόγια, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος αποτελεί τον μοναδικό Πρόεδρο της Δημοκρατίας ο οποίος εκλέχτηκε από τον ίδιο το Λαό μας, εξέφραζε δηλαδή την λαϊκή βούληση, την οποία βεβαίως, εσείς δεν έχετε κανένα δικαίωμα να επικαλείστε! Όμορφα και δημοκρατικά κύριε Παπούλια!


Εν κατακλείδι, στη δύση της ασήμαντης και φυσικά ανώφελης για την Πατρίδα πολιτικής καριέρας του κυρίου Παπούλια, δεν θα μπορούσαμε εμείς οι Χρυσαυγίτες, παρά να ευχηθούμε να τον έχει ο Θεός καλά!


Ναι! 

Από τα βάθη της καρδιάς μας το ευχόμαστε και θα προσευχόμαστε γι’ αυτόν κάθε βράδυ, σήμερα 550.000 Χρυσαυγίτες και αύριο εκατομμύρια!


Τον θέλουμε υγιή και διαυγέστατο. Διότι ο Λαός μας απαιτεί να βρεθεί ενώπιον της Δικαιοσύνης του μελλοντικού Εθνικού-Λαϊκού Κράτους για να λογοδοτήσει για τα εγκλήματα τα οποία διέπραξε εις βάρος του Λαού και της Πατρίδος, ως συνειδητός συνεργάτης και άμεσος συνεργός της Χούντας Βενιζέλου-Σαμαρά!   E


27 Ιουνίου 1999 - Αφήνει την τελευταία του πνοή ο στρατιωτικός, και εθνικιστής πολιτικός Γεώργιος Παπαδόπουλος. Χιλιάδες Ελλήνων σπάνε την καθεστωτική τρομοκρατία και σπεύδουν στο Α' Νεκροταφείο για να τον αποχαιρετήσουν.



Ιούλιος 1974 - Ιούλιος 2014: 40 χρόνια μετά - Άρθρο του Ν. Γ. Μιχαλολιάκου


Και αυτήν την 24η Ιουλίου το Κράτος μας θα εορτάσει τα 40 χρόνια της μεταπολιτεύσεως, η οποία υποτίθεται ότι εγκατέστησε στην χώρα ένα Κράτος δικαίου, ισονομίας, δημοκρατίας.

 Ο εορτασμός αυτός, αυτήν την χρονιά, λαμβάνει μια ιδιαίτερη διάσταση, αφού γίνεται σε μια χώρα, η οποία έχει μεταβληθεί σε τόπο ερειπίων, ερειπίων υλικών και ηθικών, με τον λαό να υποφέρει, την ανεργία να πλησιάζει το 30% και στους νέους το 60%, με δεκάδες μεγάλα σκάνδαλα ατιμώρητα, με καμία προοπτική ηθικής ανατάσεως, με ουδέν όραμα να διαφαίνεται εις τον ορίζοντα

Ένας εορτασμός για τον βίο και την πολιτεία των αναξίων, οι οποίοι επί σαράντα χρόνια εξουσίασαν την χώρα και την οδήγησαν εις την σημερινήν ζοφεράν κατάστασιν. 




Η Χρυσή Αυγή δεν έχει να εορτάσει ΤΙΠΟΤΕ στις 24 Ιουλίου, πόσο μάλλον, όπου οι ημέρες εκείνες του 1974 είναι άμεσα συνδεδεμένες με την εθνική τραγωδία και την προδοσία της Κύπρου μας, με την βάρβαρη εισβολή του Αττίλα στην Ελληνική Μεγαλόνησο.
«Η δημοκρατία γιορτάζει και η Κύπρος στενάζει» έγραφαν στους τοίχους σε παλαιότερους χρόνους οι Εθνικιστές.
Θα περισσεύσουν, λοιπόν, τα ΖΗΤΩ για την μεταπολίτευση και τα σαράντα χρόνια της και θα λείψουν οι μνήμες για τους γενναίους, τους μεγάλους νεκρούς της Κύπρου το 1974, όταν τότε οι μεγάλοι «δημοκράτες» είχαν πει το περίφημο «Η Κύπρος είναι μακριά».





ΜΝΗΜΕΣ ΤΟΥ ’74

Ήταν Ιούλιος και δεν είχα κλείσει ακόμη τα δεκαεπτά μου χρόνια και είδα με τα μάτια μου και άκουσα με τα αυτιά μου τα πλήθη να συρρέουν στις λεωφόρους των Αθηνών με… κεριά (!) στα χέρια για να υποδεχθούν τον «μεσσία».
Όλα αυτά την ίδια ώρα, κατά την οποία οι Τούρκοι βομβάρδιζαν το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, την ίδια ώρα που οι βάρβαροι σφαγίαζαν τον Ελληνισμό στην γη του Ευαγόρα.
Κορνάρανε θριαμβευτικά τα αυτοκίνητα σε κάθε δρόμο των Αθηνών εκείνη την ημέρα, όμως εμένα στα αυτιά μου ο ήχος αυτός γινότανε μια λέξη μόνο, λέξη βαριά:

 ΠΡΟΔΟΣΙΑ, ΠΡΟΔΟΣΙΑ, ΠΡΟΔΟΣΙΑ. 

Σαράντα χρόνια έχουν περάσει και όμως ΠΟΤΕ δεν άνοιξε ο φάκελος της Κύπρου για να μάθουμε τους προδότες
Πάντως αναμφισβήτητο είναι και παραμένει ότι μέσα και διαμέσου αυτής της προδοσίας θεμελιώθηκε αυτό που λέγεται σαραντάχρονη δημοκρατία (;) της μεταπολιτεύσεως.


Τα πλήθη ουρλιάζανε, τα σφυροδρέπανα έβγαιναν από τις κρύπτες και οι βόμβες ναπάλμ έπεφταν στην Λευκωσία και στους δρόμους των Αθηνών έβλεπες νεκρόσημα των πρώτων νεκρών των Ενόπλων μας Δυνάμεων, που ερχόντουσαν τα πτώματά τους από την Κύπρο, που τους έθαβαν σαν κλέφτες χωρίς αγήματα Τιμής, χωρίς δημοσιότητα
Δεν ήταν καιρός βλέπετε για Ήρωες, δεν ήταν καιρός για θρήνους, ήταν καιρός για πανηγυρισμούς, για θριαμβευτικές πομπές των πρωταγωνιστών της νέας πολιτικής που ερχότανε.

ΙΟΥΛΙΟΣ 1978

Είχαν περάσει μόλις τέσσερα χρόνια από εκείνον τον τραγικό Ιούλιο, όταν βρέθηκα στην φυλακή όντας Δόκιμος έφεδρος αξιωματικός, γιατί σύμφωνα με το κατηγορητήριο ήθελα να ανατρέψω το καθεστώς.
Τα χρόνια εκείνα ήταν σκληρά για κάθε Εθνικιστή, ήταν τα χρόνια της «αποχουντοποίησης», τα χρόνια της διαλύσεως του Εθνικού Κράτους από την πρώτη διακυβέρνησης της χώρας από την Νέα Δημοκρατία (1974-1981). Τότε κρίθηκαν τα πάντα, τότε θεμελιώθηκε η δαιμονοποίηση του Εθνικισμού, τότε μπήκαν τα θεμέλια του καθεστώτος της κόκκινης χούντας, της κόκκινης ιδεολογικής και πολιτικής τρομοκρατίας, η οποία κρατεί μέχρι τις ημέρες μας. 

Όποιος τολμούσε να πει έστω και μια λέξη κατά της αριστεράς, αυτόματα γινότανε απόβλητος της δημόσιας ζωής, στιγματισμένος σαν εχθρός της «δημοκρατίας».
Τότε στιγματίστηκα και εγώ και θεωρώ το «στίγμα» αυτόν τίτλο Τιμής.

40 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

Σαράντα χρόνια συμπληρώθηκαν από τον Ιούλιο του 1974 και το κυρίαρχο σύστημα, το κατεστημένο, έντιμο θα ήταν να κάνει έναν απολογισμό, να κάνει «ταμείο»… 
Όμως, δεν θα το κάνει γιατί δεν τους βολεύει να πούνε και να ομολογήσουνε πώς κατήντησαν έτσι μια ολόκληρη χώρα, πώς βύθισαν στην παρακμή ένα ολόκληρο Έθνος.
Επιγραμματικά θα θυμίσω για εσάς αναγνώστες, για εσάς συναγωνιστές και συναγωνίστριες, κάποια από τα έργα και τις ημέρες των ξενόδουλων εξουσιαστών της Πατρίδας μας.


1974-1981: Κυβέρνηση Ν.Δ., «αποχουντοποίηση», διάλυση της οικονομίας, διώξεις Εθνικιστών και τέλος είσοδος στην περίφημη Ευρώπη, η οποία θα μας έσωζε από την τουρκική απειλή και θα μας γέμιζε χρήμα. Πού κατέληξε αυτή η ιστορία, όλοι γνωρίζετε… 



1981-1989: Τα χρόνια της «αλλαγής»… 
Η μόνη αλλαγή που έγινε ήταν στα πρόσωπα της κρατικοδίαιτης καπιταλιστικής ολιγαρχίας, τα «νέα τζάκια», τα οποία εξουσιάζουν την χώρα μέχρι σήμερα. Αλόγιστη σπατάλη, ρίζωμα του αριστερισμού, παγίωση της διαφθοράς του κομματικού κράτους.


1990-1993: Ο καιρός της «κάθαρσης», που δεν ήλθε ποτέ και συνέχιση της διαφθοράς.


1994-2004: Με τον Σημίτη πρωθυπουργό από το 1996 είχαμε τα Ίμια, την παράδοση του Οτσαλάν, το χρηματιστήριο, την οριστική παραχώρηση της εθνικής οικονομίας στα χέρια των διεθνών τοκογλύφων και τέλος την απόλυτη κυριαρχία του εθνομηδενισμού.

2004-2009: Κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας, με τους λαθρομετανάστες να συνεχίζουν να έρχονται, με το κράτος να μην επανιδρύεται και με τους «νταβατζήδες» να νικούν κατά κράτος τον εκλεγμένο πρωθυπουργό.
 Όσο για τα ανοίγματα προς την Ρωσία αποδείχθηκαν λόγος κενός, αποδεικνύοντας ότι σε αυτήν  την χώρα υπάρχουν δυνάμεις ισχυρότερες και από αυτήν την ίδια την πολιτική εξουσία.


ΙΟΥΛΙΟΣ 2014

Μετά την πτώση της κυβερνήσεως Καραμανλή περάσαμε στα χρόνια του Μνημονίου, στην φυσική κατάληξη μιας ολέθριας ξενόδουλης και διεφθαρμένης πολιτικής σαράντα ολόκληρων χρόνων. Όμως, για πρώτη φορά τον Ιούλιο του 2012 υπήρχε ένα κόμμα στο κοινοβούλιο, το οποίο αρνείτο και αρνείται να εορτάσει την απαρχή ενός  καθεστώτος, το οποίο γεννήθηκε από μια προδοσία και όλα δείχνουν ότι θα καταρρεύσει μέσα σε μια προδοσία, την προδοσία του Μνημονίου.
Ιούλιος του 2014 και γράφω αυτό το κείμενο μέσα από ένα κελί, αφού το αμαρτωλό καθεστώς τους δεν άντεχε ανάμεσά τους μια Χρυσή Αυγή. Ιούλιος 2014 και επιμένω: ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ την προδοσία της Κύπρου, δεν ξεχνώ τους προδότες και γνωρίζω πολύ καλά τον λόγο, για τον οποίο είμαι φυλακή: ΔΕΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΑ ΤΗΝ ΞΕΝΟΔΟΥΛΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΩ!   Ν.Γ. Μιχαλολιάκος


21η Απριλίου: Μία επέτειος...



Σαράντα οκτώ χρόνια μετά την 21 Απριλίου 1967, μέσα σε μια Ελλάδα διεφθαρμένη και συνεχώς παρακμάζουσα, οι παλαιοί γνώριμοι του Ρήγα Φεραίου ή της ΚΝΕ που αποτελούν την παρέα της Μυκόνου που κοιμήθηκαν σκατατατζήδες και ξύπνησαν πάμπλουτοι, τα  παιδιά γύρω από τον αρχηγό, τα παιδιά του κομματικού σωλήνα, οι ανεπάγγελτοι γόνοι, οι φίλοι δημοσιογράφοι ενός διεφθαρμένου, διαπλεκόμενου μέχρι το μεδούλι πολιτικού συστήματος, οι τυχάρπαστοι αρχηγίσκοι μας βομβάρδισαν με κενούς λόγους  και κούφιους αφορισμούς για τους συνταγματάρχες που υποχρέωσαν έναν λαό να ζει υπό το καθεστώς απαγορεύσεων.


Δεν κοστίζει τίποτα! 

Είναι εύκολο και τους κάνει να αισθάνονται όμορφα 
με τον εαυτό τους, όπως όταν βγαίνουν στα τηλεπαράθυρα των μεσημεριανάδικων..
Ακούμε τα όρνεα και τα κοράκια του "συνταγματικού τόξου" που κατασπάραξαν την Ελλάδα, τις βδέλλες της "γεννιάς Πολυτεχνείου ΑΕ" που ήπιαν το αίμα μας με άνεση και ύφος να μιλάνε για την χούντα και την δημοκρατία  και θυμόμαστε τον Σεφέρη:Ψυχές μαγαρισμένες από δημόσιες αμαρτίες...


Ας γελάσουμε! Ναι, η "χούντα" έβαλε πίσω από τα κάγκελα μερικούς και λοιπόν τί έγινε! Η "δημοκρατία 74" έχει βάλει όλη την Ελλάδα πίσω από κάγκελα. Δείξτε μου ένα σπίτι χωρίς κάγκελα στα πορτοπαράθυρα. Απαγόρευσε, λένε οι διάφοροι ρέκτες, η χούντα,την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών Η "δημοκρατία 74" είναι αυτή που παρέδωσε τα πάντα στους μουσάτους με τα αμπέχωνα και το στρατονισμένο ύφος, στις άλουστες με τις αξύριστες μασχάλες τα ταγάρια και το απλανές ύφος που επέβαλαν, με θυριώδικο τρόπο, στον ελληνικό λαό την στυγνή δικτατορία της μονομέρειας των συμπλεγματικών απωθημένων τους.


Για 40 χρόνια "δημοκρατίας 74" οι Έλληνες ζούνε κάτω από το πλέον βάρβαρο απολυταρχικό καθεστώς. Δεν τολμάς  να μιλήσεις για πατρίδα, θρησκεία, Έθνος και πέφτεις θύμα της πλέον βάναυσης επίθεσης, λοιδορίας και συκοφαντίας,  κάτι σαν το κατακάθι της γής: ελληνάδες, καραγκιόζηδες με γκράδες. Οι βάκιλοι, οι ιοί, τα σαπρόφυτα της στρατευμένης δημοσιογραφίας των μυστικών κονδυλίων είναι έτοιμοι να σου ρίξουν το δηλητήριο τους. Ένας φόβος κυριαρχούσε μην πέσεις στα νύχια των κάθε λογής πρακτόρων και πρακτορίδιων της επιδοτούμενης δημοσιογραφίας.


Η "χούντα" επέβαλε λογοκρισία και όλοι το ήξεραν. Η λογοκρισία της χούντας δεν εμπόδισε τον Κέδρο να εκδώσει τα "Δεκαοκτώ κείμενα" και το περιοδικό "Συνέχεια" σαν έκφραση αντίστασης στο στρατιωτικό καθεστώς, π.χ. το τεύχος 5 του περιοδικού υποστήριζε το "οχι" στο στημένο δημοψήφισμα του Γ. Παπαδοπουλου. Η "δημοκρατιά 74" επέβαλε την πλέον στυγνή λογοκρισία, την λογοκρισία "να προσέχω τι θα πώ". Όποιος τολμήσει  να μιλήσει, να πάει κόντρα στις ορδές των δυστυχισμένων αουτσάιντερ της πάλης των τάξεων, στους  ιδεοληπτικούς του  "αντιπατριωτικού κοσμοπολιτισμού", στους μυξοπροοδευτικούς τον έφαγε το μαύρο φίδι του φραγκοφορεμένου διεθνισμού. Η Δημοκρατία έγινε το πρώτο καταφύγιο της κάθε αριστερόστροφης σάχλας, της κάθε σαχλής προοδευτικάντζας.






ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΙ ΚΑΙ ΑΠΡΟΣΚΥΝΗΤΟΙ! ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ!

Η χούντα βίασε την δημοκρατία την 21 Απριλίου 1967. Δημοκρατία που την είχαν μετατρέψει σε πόρνη οι κεκράχτες της Βουλής. "Το 1967 το δημοκρατικό πολίτευμα καταλύθηκε μέσα σε λίγες ώρες χωρίς να προβάλει καμιά αντίσταση, επειδή πριν καταλυθεί είχε υπονομευθεί πολιτικά, ιδιαίτερα μετά τα «ιουλιανά» του 1965. Ενα παράδοξο παιχνίδι μεταξύ ακραίων δυνάμεων, μια αλληλοτροφοδοσία σε ακραία συνθήματα θα έλεγα μια υπόγεια και άτυπη συμμαχία διέβρωσε το δημοκρατικό πολίτευμα, ιδεολογικά το αχρήστευσε. Επεσε όχι σαν ώριμο φρούτο, αλλά σαν σαπισμένο." (Αντώνης Καρκαγιάννης+ Καθημερινή, 24/4/2007) 


Σήμερα και για 40  χρόνια η Δημοκρατία βιάζεται καθημερινά από τις αλλαλάζουσες μειοψηφίες που επιβάλουν στους Έλληνες την στυγνή δικτατορία της ψυχικής τους νύχτας.
Η "δημοκρατία 74"  πέρασε την χώρα από όλα τα στάδια της παρακμής και την έφερε στην εξάρτηση και την κρίση. Για 40 χρόνια η "μεγάλη δημοκρατική παράταξη"  - δεν ασχολούμεθα με την ΝΔ ήταν, είναι και θα παραμείνει ανύπαρκτη πολιτικά, ουραγός της άξεστης αριστεροσύνης του καναπέ - καλλιέργησε τον άξεστο ατομικισμό την βλαχογκλαμουριά του ΚΛΙΚ και του ΝΙΤΡΟ. 



Καταρράκωσε του θεσμούς με το πάνω από τους θεσμούς είναι ο λαός. Θεσμοθέτησε την μίζα στο μεγαλύτερο φαγοπότι του αιώνα,  βάζοντας μάλιστα και όριο: είπαμε να κάνει ένα δώρο στον εαυτό του όχι και 500 εκατομμύρια του ολετήρα αρπακολατζη Ανδρέα  Απαξίωσε την πολιτική μέσω του σημιτικού εκσυγχρονισμού. Λήστεψε τις οικονομίες των Ελλήνων με το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου και την φιέστα των Olympic Games και πάει λέγοντας.


Τα διάφορα ευρηματικά και χαζοχαρούμενα περί "χούντας" που θα μας ξεφουρνίσουν αφήνουν αδιάφορους τους Έλληνες.
Η "δημοκρατία 74" μας πέταξε μέσα στο ευρωπαϊκό σακί και πρέπει να βολευτούμε ραγιάδικα.
Η "δημοκρατία 74" άνοιξε την πύλη της Κόλασης και μας είπε: περάστε  αφήνοντας κάθε Ελπίδα έξω.


21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΕΝΑΣ ΕΥΕΛΠΙΣ ΘΥΜΑΤΑΙ…ΕΤΣΙ ΓΙΝΑΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

21η_ΑΠΡΙΛΗ
Άρθρο στην εφημερίδα «Εμπρός»

Ενα-δύο χρόνια μετά το τέλος του αγώνα της Εθνικής Παλιγγενεσίας του 1821, το Μεσολόγγι εορτάζει με με­γάλη επισημότητα την επέτειο της Εξόδου.
Ο παππούς, παλιός αγωνιστής, πηγαίνει με τον εγγονό του, να παρακολουθήσουν τις εορταστικές εκδηλώσεις. Με­τά την δοξολογία, ακολουθεί η εκφώνηση των πανηγυρικών.


Πρώτος μιλάει ο τοπικός βουλευτής, μετά ο νομάρχης και μετά ο δήμαρχος. Καθένας, τονίζει τα σημεία που εκείνος θέλει.

Ο παππούς σε μια στιγμή, φοβερά εκνευρισμένος, γυρί­ζει προς τον εγγονό του και του λέει:
Πάμε παιδί μου. Πάμε να φύγουμε. Δεν γίναν έτσι τα πράγματα!
Το παιδί, με κάποια δυσφορία επειδή θα έχανε τις γιορ­τές, τον ακολούθησε σιωπηλό.
Σε μια γωνιά του δρόμου, συναντούν έναν τυφλό κουρε­λή ζητιάνο, παλιό αγωνιστή, που είχε λάβει μέρος στην πο­λιορκία αλλά και στην ηρωική Έξοδο του Μεσολογγίου, να τραγουδάει το μοιρολόι της Εξόδου. Ο παππούς σταματά­ει ακούει με προσοχή το τραγούδι και γεμάτος συγκίνηση γυ­ρίζει στον εγγονό του:

Ακούς; Έτσι γίναν τα πράγματα.
Αυτή την ιστορία σκεφτόμουν στο καφενεδάκι της γειτο­νιάς μου, τώρα που πλησιάζει η επέτειος της 21ης Απριλί­ου 1967 και θα ακούσουμε τα πιο απίθανα πράγματα.
Κι όπως καθόμουν, νάσου και σκάει μύτη ο φίλος μου ο στρατιωτικός, που εκείνη την ημέρα τ’ Απρίλη, όπως μου ε­ίχε πει παλιότερα, ήταν εύελπις και μάλιστα τεταρτοετής.
-Καλώς τον και σήμερα δεν μου γλυτώνεις, τον πήρα απ’ τα μούτρα.
-Καλημέρα. Τι συμβαίνει; Έσχισε ο Βαρουφάκης τα μνη­μόνια;
  • Ρε, άστα αυτά. Σήμερα θα μου πεις τι έγινε το πρωί της 21ης Απριλίου 1967. Λοιπόν λέγε.
Και ο φίλος μου άρχισε.. .έτσι γίναν τα πράγματα…
Το ημερολόγιο έδειχνε: Παρασκευή 21 Απριλίου 1967.
Το ρολόι σημάδευε: 01.15.
Στην Σχολή Ευελπίδων βασίλευε απόλυτη ησυχία. Το εγερτήριο αργούσε ακόμη.
Ξαφνικά, η πόρτα του θαλάμου ανοίγει με θόρυβο και κά­ποιος με σκουντά ελαφρά στον ώμο.
Ξύπνα σιτιστή, έχουμε δουλειά (σημ: σε κάθε Λόχο Ευελ­πίδων, ένας Εύελπις εκτελείχρέη Σιτιστού, δηλαδή υπευθύ­νου για οποιαδήποτε χορήγηση ή επιστροφή υλικού στους Ευέλπιδες).
Ξαφνιάστηκα! Δεν είναι δα και τόσο συνηθισμένο πράγμα στην Σχολή Ευελπίδων, να σε ξυπνάει ο Διοικητής του Λόχου σου. Διότι αυτός ακριβώς με σκούνταγε. Ο Λοχαγός Γ.Φ.
Πετάχτηκα πάνω, όταν κατάλαβα ποιος ήταν.
Διατάξτε, κύριε λοχαγέ
Σήκω γρήγορα, ντύσου και πήγαινε στην Αποθήκη Πυρο- μαχικών.
Κύριε Λοχαγέ, άσκηση κάνουμε; Αύριο είναι οι αγώνες στίβου των παραγωγικών σχολών των Ενόπλων Δυνάμεων στο Στάδιο. Θα ξυπνήσουμε και τους αθλητές; Πώς θα αγω­νιστούν αύριο;
Ρε τσακίσου γρήγορα και σε λίγο έρχομαι κι’ εγώ εκεί.

Ήταν φανερό ότι το πράγμα δεν ήταν από αυτά που μπο­ρείς να τα συζητήσεις. Κάτι σοβαρό συνέβαινε. Τι όμως; Πά­ντως το ύφος του λοχαγού, δεν άφηνε και πολλά περιθώρια για κουβέντα. Πράγματι σε χρόνο μηδέν, ήμουν στην Απο­θήκη, και σε λίγο άρχισαν να καταφθάνουν οι Ευέλπιδες με εξάρτυση και οπλισμό, στους οποίους έδινα τα «μετά του όπλου» προβλεπόμενα πυρομαχικά.
Από εδώ, όλοι κατ’ ευθείαν στηνΠλατεία Ηρώου, ήταν η επσ μένη εντολή του Λοχαγού (σημείωση: Η πλατεία Ηρώου, ήταν η κεντρική πλατεία της Σχολής, στην οποία βρισκόταν το Ηρώο, που τώρα έχει μεταφερθα’στις νέες εγκαταστάσεις της σχολής στην Βάρη. Εκεί γίνονταν οι ορκωμοσίες και άλλες τελετές).

‘Ολο το Τάγμα, γύρω στις 01.45 τα ξημερώματα, είχε συ­γκεντρωθεί στην Πλατεία, με μέτωπο προς το Διοικητήριο. Η διευκρίνηση είναι απαραίτητη, διότι ποτέ δεν γινόταν συ­γκέντρωση της Σχολής με αυτή την διάταξη. Άρα κάτι διαφσ ρετικό συνέβαινε.
Σε λίγο εμφανίζεται στα σκαλάκια ο Διοικητής του Τάγμα­τος Ευελπίδων Αντισυνταγματάρχης Ιωαννι’δης Δημήτριος, ο οποίος μετά τις τυπικές διαδικασίες της αναφοράς, λέει απευθυνόμενος στους Ευέλπιδες:

Ευέλπιδες, λόγω της εκρύθμου καταστάσεως στην ο­ποία έχει περιέλθει η Χώρα μας, από τα μεσάνυχτα ο Στρα­τός, ανέλαβε την διακυβέρνησή της. Παρακαλώ αν κάποιος από τους κυρίους Αξιωματικούς ή Ευέλπιδες διαφωνεί, να βγει από την παράταξη.
Είναι μερικές στιγμές στην ζωή του ανθρώπου, που είναι τόσο σημαντικές, ώστε εντυπώνονται ανεξίτηλα στην μνήμη. Οι στιγμές εκείνης της αυγής δεν πρόκειται ποτέ να φύγουν από την μνήμη μου. Οχι μόνο ουδεις διεφώνησε, αλλά πα­ρά την αυστηρότητα που υπάρχει στην Σχολή και απαγορεύ­ει ρητώς την αποδοκιμασία ή επιδοκιμασία των διαταγών κά­θε ανωτέρου, ένα σούσουρο επιδοκιμασίας ακούστηκε στην Πλατεία, διότι, και μη το ξεχνάμε ποτέ αυτό, και οι Ευέλπι­δες είχαν πέσει θύματα των δραστηριοτήτων της αριστερής νεολαίας «Γρ. Λαμπράκης». (Εκεί εγώ θυμήθηκα, ένα πρό­σφατο άρθρο του περίφημου Φαήλου, στο οποίο ισχυριζό­ταν ότι δεν υπήρχε τότε κομμουνιστικός κίνδυνος.)

Ο Ιωαννίδης και οι άλλοι Αξιωματικοί, εμφανώς ικανοποι­ημένοι, διέταξαν να διαλυθεί το Τάγμα και οι Ευέλπιδες να περιμένουν νεότερες εντολές. Οι εντολές αυτές, ουδέποτε εδόθησαν με λόγια. Διέρρευσαν όμως με πράξεις ή μάλλον με.,.παραλήψεις.
Στην βόρεια πλευρά της Σχολής, επί της οδού Ευελπίδων, υπήρχε μια μικρή σιδερένια πόρτα (υπάρχει ακόμη αλλά εί­ναι κλειστή), η καλουμένη «Πύλη Διοικήσεως». Από αυτήν την πόρτα, απαγορευόταν να περνούν οι Ευέλπιδες, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν αποκλειστικώς και μόνον την «Πύλη Ευελ­πίδων» προς το Πεδίον του Άρεως.

Όταν λοιπόν χάραξε ο καλός Θεός της Ελλάδος την ημέ­ρα, πρόσεξα ότι η μικρή αυτή πορτούλα, ήταν διάπλατα ανοιχτή, χωρίς μάλιστα σκοπό να την φυλάει. Κάτι ο ενθου­σιασμός για τα διαδραματισθέντα την περασμένη νύχτα, κάτι η περιέργεια, κάτι το «ζωηρόν του χαρακτήρος», μου έβαλαν ιδέες. Φωνάζω λοιπόν έναν πρωτοετή, φοράμε κρά­νος, εξάρτυση και οπλισμό και στηνόμαστε στην πύλη.

Σε λίγο εμφανίζονται 2-3 συμμαθητές μου.
Τι κάνετε εδώ ρε;
Σκοπός στην Πύλη Διοικήσεως.
Ποιος σας έβαλε;
Κανείς!
Αυτό ήταν !
Σε λίγο και ενώ η απουσία Αξιωματικών ήταν.,.έως σκαν­δαλώδης (εκεί που άλλες φορές εμφανιζόταν από το που­θενά Αξιωματικός, τώρα είχαν εξαφανισθεί όλοι), από στα­τική σκοπιά, μεταπέσαμε σε περίπολο «εγγύς ασφαλείας», δηλαδή κατά μήκος της μάντρας της Σχολής. Αφού είδαμε, ότι ουδείς είχε την διάθεση να μας μαντρώσει, είπαμε να επεκτείνουμε την δραστηριότητά μας.

Έτσι και σιγά-σιγά, φθάσαμε μέχρι το ύψος του «Πανελ­ληνίου» στην διασταύρωση των οδών Ευελπίδων και Κυψέ­λης, εκεί που τότε, θα το θυμούνται οι παλιότεροι, ήταν ένα εργαστήριο βιτρώ. Εκεί γίναμε δέκτες και των πρώτων αντι­δράσεων των Αθηναίων.
Ήδη η ώρα ήταν περασμένες 8 και η κίνηση είχε ζωηρέ­ψει. Μόλις λοιπόν οι πρωινοί διαβάτες, που είχαν εν τω με­ταξύ ενημερωθεί από το ραδιόφωνο για το τι είχε συμβεί, εί­δαν τους νεαρούς Ευέλπιδες στους δρόμους της, μέχρι τότε πολύπαθης, πρωτεύουσας, άρχισαν να φωνάζουν:
Μπράβο παιδιά!
Γιατί αργήσατε τόσο καμάρια μας;
Να ζήσετε λεβέντες μας!
Αυτά ήταν μερικά από τα λόγια που άκουγαν οι έκπληκτοι.

Ευέλπιδες, ενώ δεν έλειπαν και οι πιο θερμές εκδηλώσεις, καθώς πολλοί Αθηναίοι (και Αθηναίες βεβαίως…), έσπευδαν να τους αγκαλιάσουν, να τους φιλήσουν και να τους συγχα­ρούν με χειραψία.
Σιγά – σιγά όλη η Σχολή είχε απλωθείστην ευρύτερη πε­ριοχή και οι μαθητές της είχαν φθάσει μέχρι την Κυψέλη, τους Αμπελοκήπους, την Πλατεία Βάθη και σε άλλες κοντι­νές γειτονιές. Οι αντιδράσεις του κόσμου, όπως συζητούσαν αργότερα οι Ευέλπιδες, ήταν παντού πανομοιότυπες. Αντι­δράσεις ενθουσιασμού και χαράς.

Την άλλη μέρα, Σάββατο του Λαζάρου, εφαρμόσθηκε «Σχέδιο Εγγύς Ασφαλείας της Σχολής», σύμφωνα με το οποίο οι Ευέλπιδες είχαν εγκατασταθεί σε σκοπιές περιμε­τρικά της Σχολής, δίνοντας έμφαση στο Άλσος του Πεδίου του Άρεως, στο Αλσύλλιο πίσω από την Σχολή, και στο Αλ- σύλλιο στη νότια πλευρά της Σχολής, προς την Λεωφόρο Αλεξάνδρας.
Όσο προχωρούσαν οι εξελίξεις, οι εκδηλώσεις λατρείας του κόσμου, συνεχώς αυξάνονταν, φθάνοντας στο σημείο να προσφέρουν φαγητά και γλυκίσματα στους Ευέλπιδες, οι οποίοι το απολάμβαναν, αφού ούτε μαθήματα έκαναν, αλλά και ένα μεγάλο μέρος της «κλεισούρας» στους τέσσερις τοίχους (κι ήταν πανύψηλοι…) της Σχολής, είχε παραχωρή­σει την θέση της σε πιο χαλαρούς ρυθμούς, και απολάμβα­ναν την λατρεία του κόσμου, ο οποίος προετοιμαζόταν για την μεγάλη εορτή της Χριστιανοσύνης, το Αγιο Πάσχα, με κα­τάνυξη και ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.

Μια νέα εποχή άρχιζε για την Πατρίδα μας, χωρίς ΔΝΤ, χωρίς κλεψιές χωρίς λαθρομετανάστες, με μηδέν χρέος με μηδέν εγκληματικότητα, με αληθινή πρόοδο και ευημερία για όλους τους Έλληνες. Άρχιζε η εποχή της 21ης Απριλίου 1967.
Έτσι γίναν τα πράγματα.
Πολύ αργότερα, μετά από περίπου 7χρόνια, συνέχισε ο φίλος μου, και ενώ είχε επέλθει η περιλάλητη μεταπολίτευ­ση, έμαθα ότι:

α. Την νύχτα της 21ης Απριλίου και ενώ ο Αντισυνταγμα­τάρχης Ιωαννίδης ενημέρωνε τους Ευέλπιδες για την αλλα­γή που ήδη συνετελείτο, πολλοί από τους μαθητές.,.αντέ- δρασαν διαμαρτυρόμενοι και αρκετοί μάλιστα συνελήφθη- σαν (!)…

β. Το πρωί της 21ης Απριλίου, οι Αθηναίοι είχαν κλεισθεί στα σπίτια τους, εκδηλώνοντας έτσι την αντίθεσή τους στην ενέργεια των Ενόπλων Δυνάμεων…
Έχουν περάσει από το 1974, 41 χρόνια. Έχω κάνει πολ­λές ιατρικές εξετάσεις. Εκτός από λίγο ζάχαρο, λίγη χολη­στερίνη, και λίγη πίεση, που προσφέρει ο πανδαμάτωρ χρό­νος, ουδεμία νοητική διαταραχή, άνοια ή αλτσχάΐμερ (έστω και στα αρχικά στάδια), μου έχει διαγνωσθεί. Επομένως, μάλλον καλά θυμάμαι τα γεγονότα.

Όμως ποτέ δεν ξέρεις!
Μπορεί μερικοί, να ξέρουν καλύτερα. Μπορεί σ’ αυτούς να τα είπαν οι γνωστοί, που είχαν γνωστό τον καφετζή της Δημαρχίας, στους οποίους τα είχαν πει συγγενείς, που τους τα είχαν εκμυστηρευθεί γείτονες, που ο γιός τους ήταν υπο­δεκανέας στον Έβρο (“ο Διοικητής του δεν έκανε τίποτα χω­ρίς να τον ρωτήσει”, καμάρωνε, μετά το 1974, στην λαϊκή η μαμά του.), που τα είχε ακούσει από τον οδηγό του απορ­ριμματοφόρου, που τα διάβασε σε μια ξένη εφημερίδα, που βρήκε στη χωματερή της Καρωτής Διδυμοτείχου, αλλά είχε ενημερωθεί και από άλλες δημοκρατικές δυνάμεις.
Μπορεί αυτοί να ξέρουν καλύτερα.

Έμεινα σκεφτικός και κοιτούσα τον φίλο μου, που με.. .κοι­τούσε με νόημα.
  • Πάντως, έτσι γίναν τα πράγματα !…
Χ.Μ.


21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967 : ΤΟ ΑΠΟΡΡΗΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ Σ. ΠΑΤΤΑΚΟΥ



Παρασκευή 2100:01.04.1967: Ο Ταξίαρχος (ΤΘ) Στ. Παττακός, Διοικητής του ΚΕΤ (Κέντρου Εκπαιδεύσεως Τεθωρακισμένων), καλεί εις το γραφείον του τον Υποδιοικητήν, Συνταγματάρχην (ΤΘ) Κωνσταντίνον Μαυροειδήν, και τον Επόπτην Ασφαλείας, Επίλαρχον (ΤΘ) Ηλίαν Θεοδωρόπουλον, και διατάσσει αυτούς όπως θέσουν το Κέντρον εις ενισχυμένον συναγερμόν, βάσει του σχεδίου "ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ"
Παρασκευή 2101:19-01:35.04.1967: Ομιλών εις συγκέντρωσιν Αξιωματικών, Δοκίμων Αξιωματικών και Μονίμων Υπαξιωματικών, ανακοινοί εις αυτούς ότι «αι Ένοπλοι Δυνάμεις της Πατρίδος μας απεφάσισαν να θέσουν τέρμα εις το χάος εις το οποίον ωδηγείτο η Πατρίς υπό της φαύλου πολτικής ηγεσίας της!»
Παρασκευή 2101:35.04.1967: Επανελθών εις το γραφείον του, ενημερούται υπό του Συνταγματάρχού (ΠΒ) Οδυσσέως Τσιλιοπούλου, συνδέσμου μετά του Γ. Παπαδοπούλου. Ακολούθως προσκαλούνται οι αξιωματικοί του ΚΕΤ, λαμβάνουν έκαστος έγγραφον την διαταγήν αποστολής των, και αναχωρούν προπαρασκευαζόμενοι προς εκτέλεσίν της.
Παρασκευή 2101:45.04.1967: Προσέλευσις Συνταγματάρχου Γεωργίου Παπαδοπούλου, Συνταγματάρχου Νικολάου Μακαρέζου και Αντισυνταγματάρχου Μιχαήλ Ρουφογάλη, οι οποίοι και ενημερούνται επί της καταστάσεως της Μονάδος.
Παρασκευή 2102:00.04.1967: Τα άρματα μάχης εξέρχονται του Κέντρου.
Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΞΕΚΙΝΑ!
Παρασκευή 2102:00.04.1967: Ο Συνταγματάρχης Νικόλαος Μακαρέζος επιβαίνων μετά του Ιλάρχου Διοικητού του Σχηματισμού, επί του πρώτου άρματος κινείται προς Πεντάγωνον. Ο Συνταγματάρχης Ιωάννης Λαδάς, έχει ήδη διατάξει την κίνησιν κλιμακίων της ΕΣΑ ("Ελληνικής Στρατιωτικής Αστυνομίας") προς σύλληψιν συγκεκριμένων πολιτικών και στρατιωτικών προσώπων. Βάσει του σχεδίου "ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ" εξέρχονται των στρατοπέδων όλαι αι μονάδαι του Λεκανοπεδίου Αττικής.
Παρασκευή 2102:20.04.1967: Αναχωρούν εκ του ΚΕΤ οι Ταξίαρχος Στ. Παττακός, Συνταγματάρχης Γ. Παπαδόπουλος, Συνταγματάρχης Οδ. Τσιλιόπουλος και Αντισυνταγματάρχης Μ. Ρουφογάλης με κατεύθυνσιν το Γενικόν Επιτελείον Στρατού. Αφικνούμενοι μετ' ολίγον κατευθύνονται προς το Γραφείον Α/ΓΕΣ, όστις δηλοί ότι «αναλαμβάνει από της στιγμής αυτής την ηγεσίαν της Επαναστάσεως».
Καταλαμβάνονται τα Ανάκτορα, τα κυβερνητικά κτίρια, η Βουλή, ο ΟΤΕ και οι ραδιοφωνικοί θάλαμοι του ΕΙΡ ("Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας") εις το Ζάππειον. Διακόπτονται αι τηλεφωνικαί επικοινωνίαι.
Παρασκευή 2103:30.04.1967: Αι Επαναστατικαί Δυνάμεις έχουν θέσει υπό τον έλεγχόν των, το κέντρον της πόλεως των Αθηνών. 



Και ποιός ήταν αυτός ο κακός, ο φονιάς, ο άνθρωπος που κρέμασε στο Πολυτεχνείο τόσους φοιτητές, που πεινούσαν οι υπάλληλοι στο Κράτος, που εγκατέλειψε τα ταμεία αδειανά, που έκανε βίλες, που του βρήκανε καταθέσεις στις Τράπεζες, που είχε ένα σπίτι γιομάτο χρυσαφικά, που δεν έφτιαξε ούτε ένα έργο, ούτε ένα Νοσοκομείο, ούτε ένα δρόμο, που δεν βοήθησε να γίνει ούτε ένα εργοστάσιο, που κυνήγησε του Βιομηχάνους;



Ποιός ήταν Γιαγιά, αυτό το Τέρας που πήγε την Πατρίδα μας τόσα χρόνια πίσω; Πώς τον λέγανε, Γιαγιά;



Η Γιαγιά - Ελλάδα καθισμένη στην Αυλή της Ιστορίας, ακούει τα εγγόνια της... Έχουν ακούσει τόσα πολλά για τον Δράκουλα Γεώργιο Παπαδόπουλο, και θέλουν να μάθουν περισσότερα για τον δικτάτορα που ρούφαγε αίμα, που τρέφονταν με σάρκες...

Η Γιαγιά - Ελλάδα σκέπτεται... Ζαρώνει το μέτωπό της, φτάχνει την ποδιά της, πίνει λίγο καφέ φτιαγμένο με κριθάρι και καλαμπόκι που είναι ελαφρύς, λόγω της καρδιάς της, και τους λέει:

- Θα σας πώ ένα παραμύθι... Ένα μεγάλο παραμύθι...

Μιά φορά και έναν καιρό υπήρχε ένας αξιωματικός που τον έλεγαν Γεώργιο Παπαδόπουλο...

Φτωχόπαιδο... Πάντα πρώτος... Μεγάλο μυαλό... Κάποια ημέρα, μετά από πολλές παρακλήσεις, με άλλους φίλους του, πήραν την απόφαση να μπούνε μπροστά... Και έμειναν 7 ολόκληρα χρόνια. Και σωστά ακούσατε τα όσα λένε... Να...

- Χάρισε στους Δημοσιογράφους το λεγόμενο Αγγελιόσημο, που κανείς τους δεν θυμάται...

- Έφτιαξε μεγάλα κτίρια που θα ζήσουν μέχρι το 2500!

- Έφτιαξε Νοσοκομεία...

- Μεγάλους δρόμους...

- Έδωσε στο 80% των υπαλλήλων δάνεια...

- Πήρε για το Στρατό αεροπλάνα και υποβρύχια...

- Δεν είχαμε εκείνα τα χρόνια ούτε μία φωτιά...

- Έδωσε χρήματα σε Βιομηχάνους, Βιοτέχνες, δάνεια...

- Χάρισε τα Αγροτικά χρέη...

- Όπου κι αν πήγαινε ξεσηκωνόταν ο Τόπος!

- Στο Πολυτεχνείο δεν κρέμασε, απλώς τον "κρέμασαν" όσοι ήθελαν να τον ρίξουν...

- Και όταν ήλθαν οι Καλοί και τον έπιασαν, ενώ του έγινε πρόταση να φύγει, αυτός, με την ξεροκεφαλιά που τον έδερνε, προτίμησε να μείνει 25 χρόνια φυλακή...

- Δεν υπέγραφε για να βγεί από την φυλακή, παρά τις ποικίλες υποσχέσεις...

- Και ένα πρωινό, όταν πέθανε, του βρήκαν μόνο τα παράσημα και κάποιες στρατιωτικές στολές. Σκέτος μπατίρης, φτωχός παιδάκια μου... Φτωχός, ενώ θα έπρεπε να ήταν εκατομμυριούχος... Έτσι το συνηθίζουν, τα στερνά χρόνια, όσοι ανακατεύονται με τα πράγματα του Τόπου!

- Καλέ Γιαγιά, τι πράγματα μας λες; Τι ΠΑΡΑΜΥΘΙ μας άρχισες;

- Παιδιά μου, καλά μου παιδιά... Ξέρετε τι είναι πιο αληθινό και από την αλήθεια;

- Τι Γιαγιά;

- ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ, το ΠΑΡΑΜΥΘΙ...

Και ο Δικτάτωρ, ο ...δολοφόνος, ο ...Δράκουλας, όπως μου τον είπατε, ήταν μέσα σε αυτό το ΠΑΡΑΜΥΘΙ... Ένα ΠΑΡΑΜΥΘΙ που μετά από πολλά - πολλά χρόνια θα λέμε πάντα...

- ΜΙΑ ΦΟΡΑ και ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ...


ΟΤΑΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΝ ΠΕΡΗΦΑΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ!-  «21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967 – 8 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1973: ΕΡΓΑ ΧΩΡΙΣ ΔΑΝΕΙΣΜΟ»




ΜΕΓΑΛΑ ΟΝΟΜΑΤΑ. ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ, ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΕΣ... 



ΤΩΡΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΤΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΞΕΡΟΥΝ ΚΙΟΛΑΣ! Ή ΑΚΟΜΗ ΝΑ ΤΟ ΠΑΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΟΙ... ΑΣ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ... ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΝ ΕΚΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΣΙΓΟΥΡΟ! 

O ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΠΕΡΙΣΤΟΙΧΙΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΜΦΑΝΩΣ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΥΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ. ΔΙΑΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΕΥΚΟΛΑ, ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ, ΖΕΡΒΟΣ ΚΛΠ ΚΛΠ






Ο ΠΑΥΛΟΣ ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΗΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΣΤΟΝ ΓΕΩΡΓΙΟ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ ΤΗΝ ΝΑΝΑ ΜΟΥΣΧΟΥΡΗ...







ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ... ΕΔΩ ΧΑΙΡΕΤΙΕΤΑΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΣΟΥΓΚΡΑΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ! ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΜΕΣΟΥΡΑΝΟΥΣΕ...




.



Ο ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΩΣΤΑΣ ΒΟΥΤΣΑΣ ΜΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΤΣΟΥΓΚΡΑΕΙ ΑΥΓΟ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ! ΦΗΜΕΣ ΟΤΙ ΑΠΟ ΠΙΣΩ ΤΟΥ ΤΟΝ ΑΠΕΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΕΙ ΣΤΡΑΤΟΝΟΜΟΙ ΔΕΝ ΕΥΣΤΑΘΟΥΝ!









ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ ΔΕΝ ΒΡΗΚΑΜΕ. ΣΙΓΟΥΡΑ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ. ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΕΖΟ ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ...

ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΤΕΤΟΙΕΣ... ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΤΟΥΣ ΝΕΩΤΕΡΟΥΣ! ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΠΑΛΙΟΤΕΡΟΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ... ΠΗΓΗ

 "Καταραμένε" Παπαδόπουλε ! ! !

"Καταραμένε" Παπαδόπουλε, 40 χρόνια μετά, και ακόμα τυραννάς τα καημένα παιδιά της νέας τάξης.



Γιατί βρε "άθλιε"; 


Νομίζεις πώς δεν θυμάμαι ότι μου στέρησες στο χωριό μου την λάμπα πετρελαίου και τον χωματόδρομο που τόσο αγαπούσα και μου έφερες ηλεκτρικό, άσφαλτο και τηλέφωνο στην καλύβα μου, και που έδωσες 20ετες άτοκο δάνειο για να κάνω σπίτι, με μόνο όρο μάλιστα να έχει την τουαλέτα μέσα!


Και ειλικρινά τσατίζομαι γιατί ο άθλιος ο χουντικός κατάφερνε να φτιάχνει τόσα έργα σχεδόν δωρεάν, χρησιμοποιώντας την στρατιωτική ΜΟΜΑ! Γιατί ρε χάλασες την .... πιάτσα; 

Σε πείραζε να δώσεις την δουλειά σε κανένα εργολάβο;...



Πέθαιναν της πείνας οι άνθρωποι ... και κοντά σ' αυτούς και τόσοι άλλοι μεσάζοντες και σύμβουλοι.


Ποιός σου είπε ρε παλιάνθρωπε ότι θέλαμε να γίνουμε Βιομηχανική χώρα και ξεκίνησες να φτιάχνεις σε όλη την Ελλάδα Βιομηχανικές περιοχές ξεκινώντας από τα Οινόφυτα;


Αλλά ξέρω γιατί τα έκανες. Για να βρίσκουν χιλιάδες Έλληνες δουλειά εκεί, τόσα χιλιόμετρα μακριά από την Αθήνα και να ταλαιπωρούνται λες και πείραζε να είχαμε λίγο νέφος περισσότερο; Ποιός σου είπε ρε ότι θέλαμε να παράγουμε προϊόντα; Εμείς να καταναλώνουμε θέλαμε! Δεν φτάνει αυτό παλιοδικτάτορα, αλλά διέγραψες τα αγροτικά χρέη του πατέρα μου και όλων των αγροτών; Τους καλόμαθες, τους έλυσες τα προβλήματά τους και τώρα κάθε τρεις και λίγο μπλόκα!...


Σαν να μην έφταναν όλα αυτά έστελνες και εκείνο τον Μακαρέζο και έκανε συμφωνίες ακόμη και με τους Κινέζους και τους πουλούσες τα αγαθά που έκανε εξαγωγή η χώρα και πέταξες στον δρόμο τόσους μεσάζοντες.



Άσε εκείνος ο Πατακός με το μυστρί του! Βρε μανία... Κάθε μέρα εγκαίνια για σχολεία, νοσοκομεία, εργοστάσια, γέφυρες, δρόμους και εργατικές κατοικίες! 


Μας ζάλιζες στα επίκαιρα όποτε πηγαίναμε σινεμά!


Τι κατάφερες ρε; Τί μαγείρεψες και πήρες βραβείο οικονομικής ανάπτυξης το 73 χωρίς να πάρεις δάνεια και να αφήσεις χρέη; Δεν ντράπηκες να ταπεινώσεις το δολάριο επί τόσα χρόνια;Ακούς εκεί! Η δραχμή ισχυρότερη από το δολάριο!

Τί σου κάναμε και μας καταράστηκες για να φτάσουμε τα 300 δισεκατομμύρια ευρώ χρέη; Αχρείε Παπαδόπουλε, αφού έτρωγες μόνο το φαγητό σου, στο τέλος δεν είχες τίποτα να αφήσεις. Το μόνο σου περιουσιακό στοιχείο να ήταν η στολή σου!

Και αντί να την δωρίσεις τρομάρα σου στο κράτος είχες ζητήσει να σε θάψουν με αυτήν! Εκείνο που δεν κατάλαβα είναι γιατί ξεκίνησες την ιστορία να βγάλεις τα πετρέλαια στον Πρίνο και ξεκίνησες να μας βάζεις σε περιπέτειες με τους καλούς μας γείτονες τους Τούρκους;


Μια χαρά δεν κοιμόμασταν ήσυχοι; Ήθελες να μας κάνεις παραγωγούς πετρελαίου σαν τους αραπάδες; Tα εργοστάσια ενέργειας που κατασκεύασες π.χ. στην Πτολεμαΐδα ή στους Φιλίππους που τα έφτιαξες μάλιστα με τους Ρώσους κομουνιστές για ποιόν λόγο τα έκανες; Σώνει και καλά να καταργήσεις όλες τις λάμπες πετρελαίου στα χωριά και γέμιζες στύλους και καλώδια όλη την ύπαιθρο! Βρε μανία.



Χώρια τα στάδια αθλητισμού σε όλη τη χώρα. Άκου λέει «κάθε πόλη και στάδιο κάθε χωριό και γυμναστήριο»! Άσχημα περνάει τώρα η νεολαία πίνοντας φραπέδες στιςκαφετέριες;

Βρε άχρηστε αναχρονιστικέ, αντιδημοκράτη ποιός σου είπε ότι ήθελα να μπορώ να κοιμάμαι με την πόρτα ανοιχτή και να μην φοβάμαι μην μπει κανένας μέσα το βράδυ για πλιάτσικο; Ακούς εκεί να μου κάνει κουμάντο στον αν θα αμπαρώσω την πόρτα μου ή όχι. Ποιός σου είπε ότι ήθελα να νιώθω ασφαλής ρε παλιοφασίστα;

Τέλος σιχαμερέ φασίστα αντί να κάνεις μνημεία για τον Ζαχαριάδη και όλα τα καλά παιδιά που πάλεψαν να μην υπάρχει Έλληνας πάνω από τον Όλυμπο, εσύ τους έστειλες εξορία και ακύρωσες όλα τα σχέδια τους που θα μας έκαναν ένα όμορφο παράδεισο με κολεχτίβες και κολχόζ, όπως τα κατάφεραν οι ευτυχισμένοι γείτονες μας οι Βούλγαροι οι Αλβανοί οι Ρουμάνοι και λοιποί τυχεροί των Ανατολικών χωρών που εισπράττουν τώρα τόσο συνάλλαγμα από τα εργαζόμενα κορίτσια τους στο εξωτερικό, ενώ οι δικοί μας επιστρέφοντας πήραν συντάξεις και τους κοροϊδεύουν. Αλλά μετά την γκέλα του πολέμου του Γιομ Κιπουρ, πλήγωσες ανεπανόρθωτα τους φίλους μου τους Ισραηλίτες.


Ακούς εκεί να μην δώσεις διευκολύνσεις στους Αμερικάνους και τους Εβραίους για χάρη των Αράβων που μας παίρναν όλο το ελληνικό τσιμέντο για τα έργα τους σε μια εποχή που όλοι οι πολίτες και το κράτος εδώ έκτιζαν και τα τσιμεντάδικά μας είχαν τρελαθεί στην δουλειά;


Ευτυχώς που μετά τα πούλησε η Νέα Δημοκρατία στους ξένους αφού το - ΠΑΣΟΚ πρώτα τα. κοινωνικοποίησε και τα έκανε ζημιογόνα - και τώρα επιτέλους έτσι ησυχάσαμε!


Δεν ντρέπεσαι βρε άθλιε εχθρέ της Δημοκρατίας;



Μας στέρησες ένα από τα βασικότερα ανθρώπινα δικαιώματα να μην τραγουδάμε 14 τραγούδια του Θεοδωράκη; Ξέρεις τι ψυχολογικά τραύματα μας προκάλεσε εκείνη η απαγόρευση; Τραύματα βαθιά που δεν έχουν επουλωθεί ακόμη!


Όλα αυτά τα γράφω γιατί μετά από τόσα χρόνια εξακολουθώ να ακούω τον έξαλλο τον γείτονα μου, που μου τα πρήζει και να φωνάζει κάθε τέτοια μέρα ΖΗΤΩ Η 21 AΠΡΙΛΙΟΥ!

Βαρέθηκα να ακούω συνέχεια «Πού είσαι Παπαδόπουλε.» όταν πέφτω στα μπλόκα της Εθνικής οδού όπου διάφορες κοινωνικές ομάδες αγροτών - ποδοσφαιρόφιλων και άλλων διαμαρτυρομένων ανθρώπων ασκούν το δημοκρατικό τους δικαίωμα - πάντοτε υπό την προστασία της αστυνομίας - να σταματούν την κυκλοφορία, καθώς και κάθε φορά όταν βρίσκομαι στο κέντρο των Αθηνών όπου φιλήσυχοι πολίτες εκφράζουν πολιτισμένα και ειρηνικά την αγανάκτησή τους για τις αδικίες σε βάρος τους, έχοντας επιπλέον παράλληλα την ευθύνη να προστατεύσουν τα καταστήματα, τους εργαζομένους και τους περαστικούς από τους προβοκάτορες φασίστες που σπάνε, καίνε και καταστρέφουν τα πάντα.

Άσε και αυτούς τους ταξιτζήδες που είναι όλοι τους πρώην χαφιέδες της ασφάλειας. Ούστ Φασισταριά!

Εγώ είμαι Δημοκράτης ρε, και ας πεινάω, και ας μου έχει βγάλει στο σφυρί η Τράπεζα το σπίτι, και ας είμαι άνεργος και εγώ και τα παιδιά μου και ας ταλαιπωρούμαι όποτε χρειαστεί να πάω στα νοσοκομεία και ας κοιμάμαι κλειδαμπαρωμένος το βράδυ μπας και κάνει ντου κανένας οικονομικός μετανάστης. αφού βέβαια ενημερωθώ πρώτα από την τηλεόραση για τις κλοπές, τις κομπίνες και τις μίζες τόσων και τόσων πρώην υπουργών - πράσινων και γαλάζιων - που οι άνθρωποι τι έκαναν τελικά;

Εξαργύρωσαν τους κόπους και τους αγώνες τους για την εδραίωση της Δημοκρατίας μετά την μεταπολίτευση!

Λίγο το έχεις αυτό; Είμαι Δημοκράτης ρέ! Τ' ακούς; 

Όλοι οι "αντιδημοκράτες" έμειναν πιστοί στα ιδανικά τους, απέναντι σε ένα ελεεινό και ανθελληνικό κράτος,πεθαίνοντας φυλακισμένοι και φτωχοί στη χώρα που αγάπησαν και τίμησαν ... Πόσοι "δημοκράτες" θα πεθάνουν έτσι;;

Α ΡΕ "ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΕ" ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΕ ... ΜΙΣΕΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΕΚΑΝΕΣ ...

21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967 – 8 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1973: ΕΡΓΑ ΧΩΡΙΣ ΔΑΝΕΙΣΜΟ


istoria10
Στα 6,5 χρόνια των στρατιωτικών κυβρνήσεων της περιόδου 21η Απριλίου 1967 – 8η Οκτωβρίου 1973  Ημέραι και Έργα, όπως αναφέρει στο βιβλίο του ο τότε Αντιπρόεδρός της, στρατηγός Στ. Παττακού, υπήρξαν σημαντικά έργα: Μόνο οι επεκτάσεις του οδικού δικτύου και του δικτύου ηλεκτροδότησης της χώρας έγναν στην διπλάσια έκταση απ’ότι είχαν γίνει από το 1949 μέχρι το 1967.
Ας δούμε ορισμένα από τα έργα που αναφέρονται στο βιβλίο και δεν έχει διαψευστεί από κανέναν ότι όντως έχουν υλοποιηθεί από εκείνες τις κυβερνήσεις.
Και να σημειώσουμε ότι όλα έγιναν με μηδενικό εξωτερικό δανεισμό, πράγμα πρωτοφανές για τα σημερινά δεδομένα, παγκοσμίως…

1.Κατασκευή Φραγμάτων Ηλεκτροπαραγωγής

Αλιάκμονος

Καστρακίου

Πολυφύτου



2.Επέκταση Θερμοηλεκτρικών Μονάδων

Ερετρίας

Πτολεμαϊδος

Κατασκευή μεγάλων Γεφυρών

Μέγδοβα

Ρυμνίου (Αλιάκμονος)

Σερβίων (Αλιάκμονος)



3.Κατασκευή Αεροδρομίων

Ζακύνθου

Καβάλας

Κυθήρων

Λήμνου

Μυκόνου

Πάρου

Ρόδου

Σάμου

Σκιάθου

Χίου



4,Αρδευτικά Έργα

Αγρινίου – Μεσολογγίου

Έβρου

Νέστου

Πηνειού Ηλείας

Σερρών



5.Κτίρια-Κρατικά Μέγαρα

Διοικητηρίου ΟΛΠ

Εθνικού Νομισματοκοπείου

ΕΙΡΤ

ΟΣΕ

ΟΤΕ

Πολεμικού Μουσείου

Υπουργείου Εξωτερικών



6.Δικαστικά Μέγαρα

Αθηνών

Θεσσαλονίκης

Ιωαννίνων

Λαρίσης

Πατρών



7.Επεκτάσεις Νοσοκομείων

Αντικαρκινικού

Βενιζελείου

Γενικού Κρατικού



8.Έναρξις κατασκευής Πανεπιστημιουπόλεων

Αθηνών

Θεσσαλονίκης

Πατρών



9.Επέκτασις Ηλεκτροφωτισμού

10.Επίγειος Δορυφορικός Σταθμός Θερμοπυλών

11.Επέκτασις Οδικού Δικτύου

Αποπερατώθηκαν οι εθνικοί οδοί Κορίνθου – Πατρών, Κατερίνης – Θεσσαλονίκης, Χανίων – Ηρακλείου, Θερμοπυλών – Ιτέας – Ναυπάκτου – Αντιππίου, Διδυμοτείχου – Ορεστιάδος, Θεσσαλονίκης – Σερρών – Σιδηροκάστρου, Ξάνθης – Παρανεστίου – Δράμας, Θεσσαλονίκης – Κιλκίς – Πετριτσίου, Κυκλώματος – Χαλκιδικής, Θεσσαλονίκης – Ευζώνων, Ηγουμενίτσης – Πρεβέζης, Ιωαννίνων – Τρικάλων, Κυπαρισσίας – Πύργου, Κυβερίου – Άστρους – Λεωνιδίου, Σπάρτης – Γυθείου – Αρεοπόλεως – Δυρού κ.ά.



12.Ανδριάντας Ελευθερίου Βενιζέλου σε Αθήνα και Χανιά

13.Βελτίωση και εκσυγχρονισμός λιμένων: Ηγουμενίτσας, Πάτρας, Βόλου, Μυτιλήνης, Καβάλας, Αλεξανδρουπόλεως, Ηρακλείου, Πρεβέζης, Μεσολογγίου, Κατακώλου, Ραφήνας, Χαλκίδος, Κυλλήνης, Σητείας, Αγίου Νικολάου, Κώ, Κιάτου, Καλύμνου, Ν. Μουδανιών, Αγίου Κηρύκου, Ικαρίας, Μυρίνης, Λήμνου, Καλαμάτας, Σπετσών, Νάξου, Θεσσαλονίκης, τού διαύλου Σκαραμαγκά κ.α.





Τι έγραφε ο «δημοσιογραφικός όμιλος» εκείνες τις μέρες του 67;


Τι έγραφε ο «δημοσιογραφικός όμιλος» εκείνες τις μέρες του 67;



Ότι και να κάνει η Χρυσή Αυγή, οι διάφοροι καθεστωτικοί δημοσιογραφίσκοι θα μιλήσουν για «πρόκληση», «σοκ», «αίσχος» και τα τοιαύτα. Ακόμα και αν η Χρυσή Αυγή δεν πράξει κάτι, αυτοί κάτι θα βρουν να πούνε, προκειμένου να βγάλουν την χολή τους ενάντια στον Λαϊκό Σύνδεσμο Χρυσή Αυγή.
Έχουμε πολλάκις τονίσει ότι η στάση αυτή των δημοσιογραφίσκων δεν εδράζεται στις όποιες πράξεις του Λαϊκού Συνδέσμου, αλλά στο γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή δεν επιθυμεί την συνέχεια του καθεστώτος της κλεπτοκρατίας, των απευθείας αναθέσεων δημοσίων έργων, της μίζας, της ρεμούλας και της κλεψιάς που αυτές οι συγκεκριμένες εφημερίδες προωθούν νυχθημερόν.
Κατηγορούν την Χρυσή Αυγή, τα μισθαρνά όργανα του καθεστώτος, ως «νοσταλγούς της χούντας» και «ναζιστές», όμως αποφεύγουν να μιλήσουν για τους πραγματικούς συνεργάτες των συγκεκριμένων καθεστώτων. 
Είχαμε προβεί στο παρελθόν σε ειδικό αφιέρωμα περί των εφημερίδων που συνεργάστηκαν κατά τη διάρκεια της κατοχής με τους κατακτητές. Πάμε τώρα να δούμε μερικά εξώφυλλα εφημερίδων του γνωστού «ομίλου» την περίοδο της επταετίας. 

Εφημερίδα "Το Βήμα" - 21 Απριλίου 1968

Εφημερίδα "Τα Νέα" - 24 Απριλίου 1967
Εφημερίδα "Τα Νέα" - 23 Απριλίου 1968

Πικρές αλήθειες για την 21η Απριλίου

Ποια ήταν η 21η Απριλίου στ αλήθεια; Επανάστασις, παρένθεσις, πραξικόπημα, στάσις, εθνικιστικό καθεστώς, λαϊκό πατριωτικό πολίτευμα, απλή στρατιωτική δικτατορία, ευκαιριακή αναρρίχηση μίας συντεχνίας στην εξουσία; Οι απαντήσεις είναι πολλές και ο καθένας μπορεί να τις λάβει από την γωνιά ακροάσεως που κα­θορίζει λίγο-πολύ η ψυχολογία του, οι ιδέες του, η πολιτική του διαδρομή, οι ελπίδες του ή αντιθέτως οι διαψεύσας των επιλογών του.
Για μία σοβαρή εισαγωγή στο θέμα παρα­θέτουμε τον λόγο του κορυφαίου διανοητή του Καθεστώτος Γεωργίου Γεωργαλά αρκούν­τως τεκμηριωμένη:
Η κινητήρια δύναμις της Επαναστάσεως
«Η φύσις μίας Επαναστάσεως καθορίζεται από δύο στοιχεία Την κινητήρια δύναμη και τους σκοπούς της.
Κινητήρια δύναμις της Δικής μας Επανα­στάσεως υπήρξε το Σώμα των Αξιωματικών. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτού του Σώ­ματος; Πρώτον: Οι Αξιωμαπκοί είναι παιδιά του εργαζομένου λαού. Δεν προέρχονται ούτε από

αριστοκρατία, ούτε από πλουτοκρατία, ούτε αηό κάποια οιανδήποτε κλειστή «κάστα».Είναι παιδιά της μικροαστικής τάξεως ή αγροτικών οικογενειών. Ξέρουν την γεύση του ιδρώτα. Ξέρουν τον πόνο του εργαζόμενου λαού. Είναι σάρκα από την σάρκα του. Και αυτό βεβαίως βάζει την σφραγίδα του επάνω στην όλη. πορεία της Επαναστάσεως. Γιατί της δίνει κοινωνικές προεκτάσεις που εκφράζονται με την συστηματική άσκηση μίας ευρύτατης θε­τικής κοινωνικής πολιτικής. '

Το δεύτερο χαρακτηριστικό των Αξιω­ματικών είναι ότι αυτοί αποτελούν τους πιο ευαίσθητους φορείς της εθνικής συνειδήσεως. Οι 'Ενοπλες Δυνάμεις ήταν ο μόνος μεγάλος τομέας του εθνικού μας οργανισμού που είχε μείνει έξω από την κομμα­τική συναλλαγή, την κομ­μουνιστική διάβρωση και την ηθικοϊδεολογική διαφθορά. Και η εθνική συνείδησις, mo έντονα ανεπτυγμένη εκεί βρή­κε την απήχηση και την έκφραση της με την 21η Απριλίου. Οι Αξιωματικοί έχουν αταξική νόηση του Έθνους. Γι' αυτούς υπέρτατος νόμος είναι πάντοτε η σωτηρία της Πατρίδος. Έτσι η Απριλιανή Επανάστασις έχει έντονα εθνικό χαρακτήρα Είναι,πριν από όλα και πάνω από όλα, μία εθνική Επανάστασις. Και γι' αυτό ακριβώς είναι Επανάστασις υπερπαραταξιακή και υπερκομματι­κή. Είναι Επανάστασις όλων των Ελλήνων. Εί­ναι ξεπέρασμα των παλαιών διαιρέσεων με μία σύνθεση όλων των δημιουργικών δυνά­μεων του Έθνους».
Γ. Γεωργαλά «Η Ιδεολογία της Επαναστάσεως 'Οχι Δόγματα αλλά Ιδεώδη»

Κατά την γνώμη του ιδίου ανθρώπου (συγ­γραφέα του αξεπέραστου έργου «Η Προπα­γάνδα») σκοποί της Επαναστάσεως ήταν δυο και πρέπει να γίνει παραδεκτό σε γενικές ότι πάνω-κάτω οι σκοποί πλησίασαν τους στόχους τους.
Ο πρώτος δηλαδή να σωθεί η χώρα από το ερχόμενο εμφύλιο χάος, την ασυδοσία, τnv αναρχία και την διάλυση των πάντων επετεύχθει. Η κατάσταση ήταν τραγική και το ομολογεί ο κυριότερος εχθρός και τιμωρός (όψιμος) των Αξιωματικών ο ίδιος ο ψευτοεθνάρχης Κωνσταντίνος Καραμανλής σε συ­νέντευξη του στην γαλλική εφημερίδα «LE MONDE»(29/l1/1967) η οποία δημοσιεύθηκε και στον ελληνικό τύπο (5/12/1967). Ολοκληρωμένη αξίζει να την διαβάσει κανείς στο βιβλίο του Κωνσταντίνου Πλεύρη «21 Απριλίου 1967» Αθήνα 2003 (σελίδες 134-135).

Η εξομολόγησις ενός φαύλου
Πως και διατί έγι­νε η επανάστασις, εν Ελλάδι;

Κ.Κ Διότι υπήρξαν ορισμένοι φιλόδοξοι αξιωματικοί και διότι είχε χρεωκοπήσει η Δημοκρατία Εάν έλειπε το ένα από τα δυο, δεν θα είχε γίνη το πραξικόπημα. Διότι κανείς δεν ημπορεί να ανατρέψει ένα υγειές πολίτευμα. Πείρα αιώνων και όλοι οι πολιτικοί φιλόσοφοι μας εδίδαξαν ότιη τυραννία είναι μοιραία συνέπεια εκφυλισμού της Δημοκρατίας. Θα ημπορούσε κανείς να πη ότι η Δημοκρατία εδολοφονήθη εν Ελλάδι υπό καθεστώς ελευ­θερίας και ότι οι Συνταγματάρχαι της κατά­φεραν απλώς την χαριστικήν βολήν.

Ηδύνατο κατά την γνώμη σας να αποτραπή το πραξικόπημα;
Ασφαλώς ναι, εφόσον όλοι το έβλεπαν ερχόμενον. Και όχι μόνον δεν προσεπάθπσαν να το αποτρέψουν, αλλά τυφλωμένοι από τα πάθη των το προκαλούσαν, όταν δεν το ενε­θάρρυναν
Εάν, επί παραδείγματι, τα κόμματα έκαναν κάτι ανάλογον με αυτό που έγινε εις την Γαλλίαντο 1958, όχι μόνον θα απέτρεπαν το πραξικόπημα αλλά θα διηυκόλυναν και τον εκσυχρονισμόν της δημόσιας μας ζωής, άνευ του οποίου είναι αδύνατος η λειτουργία της Δημοκρατίας εν Ελλάδι.
Υπήρχεν κατά την γνώμη σας ο κίνδυ­νος της επικρατησεως τον κομμουνι­σμού οπως ισχυρίζονται οι επαναστάται;

Δεν γνωρίζω εάν υπήρχεν και εις ποίαν έκτασιν ο κίνδυνος αυτός. Γνωρίζω, όμως, ότι υπήρχεν κάτι χειρότερον: η πολιτική και ηθι­κή αναρχία Και ότι η χώρα συγκλονιζόμενη από άγρια πάθη εφέρετο προς εμφύλιον σπαραγμόν. Αυτό τo συνομολογούν ήδη όλοι οι Έλληνες και όταν ακόμη διαφωνούν ως προς τους υπευθύνους. Οι απαντήσεις του κορυ­φαίου παράγοντα της Μεταπολιτευσεως αλλά και βασικότατου πολιτικού της μεταπολεμικής Ελλάδος με τις τεράστιες ευθύνες ομιλούν από μόνες τους.

Ένα εύλογο ερώτημα και μία σύνθετη απάντηση
Ο δεύτερος σκοπός της Επαναστάσεως κατά τον Γεώργιο Γεωργαλά ήταν μεταξύ άλλων η εθνική αναγέννησις νοούμενη ως απελευθέρωση από την κάθε είδους υπα­νάπτυξη Διοικητική, Πολιτική, Κοινωνική, Πνευματική, Οικονομική κλπ.
Ασχέτως του οχετού της ψευδολογίας και της συκοφαντίας που οι φαυλοκράτες Δεξιοί και Αριστεροί εξαπέλυσαν κατά του Στρατιω­τικού Καθεστώτος μετά την πτώση του (αν και ικανός αριθμός των ιδίων ουδεμία αντι­στασιακή πράξη έκανε) όλοι γνωρίζουμε ότι στον Οικονομικό, Διοικητικό και Κοινωνικό τομέα σημειώθηκαν θαύματα

Ο Πολιτικός και Πνευματικός τομέας είναι άλλο πιο ευρύτερο κεφάλαιο που εξαρτάται από τον υποκειμενισμό του καθενός και όχι από την αντικειμενικότητα της μετέπειτα θέ­ασης. Εύλογο λοιπόν το ερώτημα Αφού σχε­δόν όλα πήγανε καλά γιατί το καθεστώς έπεσε και κυρίως- αν και τέλος πάντων έπεσε- γιατί δεν άφησε μία μακροχρόνια κληρονομιά που το ελάχιστο της αποτέλεσμα θα ήταν ένα πλήθος οπαδών που θα μαζικοποιούταν διεκδικώντας αργά ή γρήγορα μέσω εκλογών ένα σεβαστό ποσοστό πολιτικής εκπροσωπή­σεως. Ποσοστό που θα σηματοδοτούσε πα­ρεμβάσεις, δράσεις, διεκδικήσεις και με τον αγώνα του θα δικαίωνε μεταξύ άλλων ης επι­τυχημένες κινήσεις και κοινωνικές κατακτήσεις της 21/4/1067. Η απάντηση είναι σύνθετη. Εκτός από τον ξένο παράγοντα που δεν έβλεπε και με πολύ ενθουσιασμό την τότε κυβέρνηση, εκτός από τις αντίρροπες δυνάμεις που δρούσαν παράλληλα ή και συγ­κρούονταν μέσα οτο ίδιο το Στράτευμα ένα από τα μεγαλύτερα λάθη των Αξιωματικών-ίσως το μοιραίο-ήταν κατά την γνώμη μας ένα:
Το ότι δεν έδωσε πολιτικό και ιδεολο­γικό όραμα οτην νεολαία
Η νεολαία θέλει πολιτικοποίηση, όραμα, αγώνα ελπίδες, αγωνιστικές διεξόδους και αυτά δεν δόθηκαν.
Η υπερσυντιριτικότατη αντίληψη ότι «οι νέοι πρέπει να κοιτούν τα μαθήματα τους» και τίποτε άλλο υπήρξε η καταστροφή που οδήγησε στις φοιτητικές κινητοποιήσεις, στις καταλήψεις της Νομικής και του Πολυ­τεχνείου και στην ακόμα καταστροφικότατη πρακτική καταστολής τους. Χωράφι που εγκαταλείπεται για έτη -νομοτελειακά- αν βρεθεί κάποιος με την απόφαση να το κάνει να 

καρ­πίσει και αργότερα να το κάνει (και δικό του) εκεί θα καταλήξει. Και εκεί κατέληξαν τα πράγματα

Η πικρή αλήθεια
Με την νεολαία που στράφηκε σταδιακά στον Μαρξισμό και στην φαυλοκρατία
Το Καθεστώς δεν ήθελε πολιτικοποίηση και το πλήρωσε πανάκριβα οι προτροπές και οι συμβουλές των εθνικιστών της εποχής να γίνει το «Σώμα των Ελλήνων Αλκίμων» ο μελ­λοντικός «Στρατός» νέων που θα προετοιμάσει μία διάδοχη κατάσταση δεν τε­λεσφόρησαν αφού προσέκρουαν σε ώτα μη ακουόντων. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια

Η νεολαία της εποχής δεν επηρεάστηκε από το χάρισμα των αγροτικών χρεών που έσωσαν τον πρωτογενή τομέα απλώς διότι οι νέοι ακόμα δεν είχαν χρέη και σε αυτούς δεν χαρίστηκαν βάρα Οι ηλεκτροδοτήσεις, οι γέ­φυρες, οι χρηματοδοτήσεις, το ισοζύγιο εξα­γωγών- εισαγωγών, η ανάπτυξη, η ευημερία δεν έλεγαν πολλά στους νέους της εποχής που απ&μέσα της θα ξεπηδούσαν αύριο οι ταγοί και συνεχιστές της οποιασδήποτε επαναστάσεως Η νεολαία ήθελε έναν ισχυρό σκοπό ένα αυριανό όραμα μία πλήρη ιδεολογία-κοσμοθεωρία, ένα όνειρο στα μέτρα της και τις ελπίδες της. Δεν βρήκε εκεί σχεδόν τίποτα από τα παραπάνω. Τα βρή­κε όμως αλλού και οι ηγουμένες μειοψηφίες-όπως παντού-προσανατολίστηκαν εκεί όπου φάνηκαν οι έστω και επίπλαστες προσ­δοκίες. Μαζί τους-όπως πάντοτε- ακολούθη­σαν σιωπηρά ή ενεργά και οι ευρύτερες μά­ζες. 


Αυτό υπήρξε η «Λυδία λίθος» δύο ολέθριων αποτελεσμάτων: πρώτον της 

ανε­πάρκειας και δεύτερον της αποτυχίας του Στρατιωτικού Καθεστώτος, η απουσία του από τις καρδιές και τις σκέψεις της νεολαίας.
Και το πλήρωσε πανάκριβα παρασύροντας δυστυχώς στην κατάρρευση του και ότι σπου­δαίο πέτυχε στον ηθικό και στον οικονομικό τομέα





Καθήκον λοιπόν σημερινό όλων των ζων­τανών πατριωτικών δυνάμεων στο δύσκολο δρόμο που περιμένει είναι να μην ξανακάνουν τα ίδια λάθη για κανέναν λόγο αν θέλουν κάποτε να πάρουν την εξουσία και την διάσωση της χώρας στα χέρια τους.
Π.Μ.
=================================================
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ του Απριλίου 2015


21η ΑΠΡΙΛΙΟΥ :ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΡΕ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΕ.... ΕΠΕΙΔΗ ΟΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΜΕΤΡΟΥΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΑ ΛΟΓΙΑ.

ΜΕΣΑ ΣΕ 6,5 ΧΡΟΝΙΑ (21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967 - 8 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1973) H...XOYNTA ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΕΡΓΑ ΜΕ ΜΗΔΕΝΙΚΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΔΑΝΕΙΣΜΟ...ΣΗΜΕΡΑ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΗΔΕΣ ΕΧΟΥΝ ΦΕΣΩΣΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΑ ΧΡΕΗ ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΚΟΡΙΝΘΟΣ- ΠΑΤΡΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΦΤΙΑΞΕΙ ΑΚΟΜΑ.

 Στα 6,5 χρόνια των στρατιωτικών κυβρνήσεων της περιόδου 21η Απριλίου 1967 - 8η Οκτωβρίου 1973  Ημέραι και Έργα, όπως αναφέρει στο βιβλίο του ο τότε Αντιπρόεδρός της, στρατηγός Στ. Παττακού, υπήρξαν σημαντικά έργα: Μόνο οι επεκτάσεις του οδικού δικτύου και του δικτύου ηλεκτροδότησης της χώρας έγναν στην διπλάσια έκταση απ'ότι είχαν γίνει από το 1949 μέχρι το 1967.



Ας δούμε ορισμένα από τα έργα που αναφέρονται στο βιβλίο και δεν έχει διαψευστεί από κανέναν ότι όντως έχουν υλοποιηθεί από εκείνες τις κυβερνήσεις.

Και να σημειώσουμε ότι όλα έγιναν με μηδενικό εξωτερικό δανεισμό, πράγμα πρωτοφανές για τα σημερινά δεδομένα, παγκοσμίως...
1.Κατασκευή Φραγμάτων Ηλεκτροπαραγωγής
Αλιάκμονος
Καστρακίου
Πολυφύτου
2.Επέκταση Θερμοηλεκτρικών Μονάδων
Ερετρίας
Πτολεμαϊδος
Κατασκευή μεγάλων Γεφυρών
Μέγδοβα
Ρυμνίου (Αλιάκμονος)
Σερβίων (Αλιάκμονος)
3.Κατασκευή Αεροδρομίων
Ζακύνθου
Καβάλας
Κυθήρων
Λήμνου
Μυκόνου
Πάρου
Ρόδου
Σάμου
Σκιάθου
Χίου
4,Αρδευτικά Έργα
Αγρινίου - Μεσολογγίου
Έβρου
Νέστου
Πηνειού Ηλείας
Σερρών
5.Κτίρια-Κρατικά Μέγαρα
Διοικητηρίου ΟΛΠ
Εθνικού Νομισματοκοπείου
ΕΙΡΤ
ΟΣΕ
ΟΤΕ
Πολεμικού Μουσείου
Υπουργείου Εξωτερικών
6.Δικαστικά Μέγαρα
Αθηνών
Θεσσαλονίκης
Ιωαννίνων
Λαρίσης
Πατρών
7.Επεκτάσεις Νοσοκομείων
Αντικαρκινικού
Βενιζελείου
Γενικού Κρατικού
8.Έναρξις κατασκευής Πανεπιστημιουπόλεων
Αθηνών
Θεσσαλονίκης
Πατρών
9.Επέκτασις Ηλεκτροφωτισμού
10.Επίγειος Δορυφορικός Σταθμός Θερμοπυλών
11.Επέκτασις Οδικού Δικτύου
Αποπερατώθηκαν οι εθνικοί οδοί Κορίνθου - Πατρών, Κατερίνης - Θεσσαλονίκης, Χανίων - Ηρακλείου, Θερμοπυλών - Ιτέας - Ναυπάκτου - Αντιππίου, Διδυμοτείχου - Ορεστιάδος, Θεσσαλονίκης - Σερρών - Σιδηροκάστρου, Ξάνθης - Παρανεστίου - Δράμας, Θεσσαλονίκης - Κιλκίς - Πετριτσίου, Κυκλώματος - Χαλκιδικής, Θεσσαλονίκης - Ευζώνων, Ηγουμενίτσης - Πρεβέζης, Ιωαννίνων - Τρικάλων, Κυπαρισσίας - Πύργου, Κυβερίου - Άστρους - Λεωνιδίου, Σπάρτης - Γυθείου - Αρεοπόλεως - Δυρού κ.ά.
12.Ανδριάντας Ελευθερίου Βενιζέλου σε Αθήνα και Χανιά
13.Βελτίωση και εκσυγχρονισμός λιμένων: Ηγουμενίτσας, Πάτρας, Βόλου, Μυτιλήνης, Καβάλας, Αλεξανδρουπόλεως, Ηρακλείου, Πρεβέζης, Μεσολογγίου, Κατακώλου, Ραφήνας, Χαλκίδος, Κυλλήνης, Σητείας, Αγίου Νικολάου, Κώ, Κιάτου, Καλύμνου, Ν. Μουδανιών, Αγίου Κηρύκου, Ικαρίας, Μυρίνης, Λήμνου, Καλαμάτας, Σπετσών, Νάξου, Θεσσαλονίκης, τού διαύλου Σκαραμαγκά


Tελευταία άρθρα του blog

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΜΑΣ


blablaworldnews.blogspot.gr δεν παίρνει θέση (με πολιτική κτλ άποψη)
σε άρθρα που αναδημοσιεύονται από διάφορα ιστολόγια.
Δημοσιεύονται όλα για την δική σας ενημέρωση. - Σας ευχαριστούμε για
την υποστήριξη.